Neden her daim koşturuyor bütün bu insanlar? Neden herkes bir şeyleri kaçırıyormuş gibi bir hal içinde? Neye yetişmeye çalışıyoruz? Oysa bir şeyleri kaçırmak diye bir şey olmamalı, Eğer; "Nasip" denen şey gerçek ise..
Kayıtlar
Hayat o kadar kısa ki, mutsuzluğa ayrılan bir dakika bile çok fazla..
Bugün çok mutsuzum diyorsun ya, seni mutsuz eden şeyin gerçekliğinden emin misin? Yoksa kafanda gelecek ile ilgili ya da bir başkasının ne düşündüğü ile ilgili bir kurgu mu? Ve bu şey, her ne ise, ömründen bir gün daha gitmesine değecek kadar önemli mi?
Bu benim başıma nasıl geldi?
Yaşamın afyonuna kapılıp gittiğimizde, sahip olduğumuz şeyleri garanti saymaya başlarız; Sağlığımız hiç bozulmayacak, hep paramız olacak, evimiz, arabamız, ünvanlarımız ömür boyu bizim olacak , sevdiklerimiz hep yanımızda kalacak... sanırız. Tüm bunlar için MİNNET DUYMAMIZA GEREK YOKMUŞ gibi bir hâl içine gireriz. Gün gelir , bu yanılgı elimizdekileri azar azar eksiltir ya da bir gün tamamen alır. Sonra da "bu benim başıma nasıl geldi" diye şaşırırız... Oysa çok basit bir yolu var her şeyi çoğaltmanın; Sadece varolana ŞÜKRETMEK..