OLMASI GEREKENİN MODASI GEÇMELİ , KENDİLİĞİNDEN OLAN GELMELİ HAYATIMA..

Arkadaşımla eğleneceğimizin garanti olduğunu düşündüğümüz bir etkinliğe katıldık.

Sahneye gecenin organizatörü, aynı zamanda sunucusu çıkıp mizahi bir dille konuşmaya başladığında da fikrimiz hala aynı idi.

Lakin konuklar gelip sahnede farklı kişiler boy göstermeye başlayınca ikimizin de sıkıldığını gösteren amareler de başladı. Ben cep telefonu ile ilgilenirken, arkadaşım duvara vuran ışıkların zerafetinden bahsediyordu.

Derken, dayanamadı ve beklediğim öneriyi yaptı;

"Ben sıkıldım, çıkalım mı?"

Hiç ikiletmedim doğal olarak, o mekan ve ortam bizim kalbimizde bir yankı oluşturmadıysa yapacak birşey yoktu.

Ertesi gün aynı etkinlikte bizimle beraber olan başka bir arkadaşla karşılaştık ve akşamki etkinlik ile ilgili yorumunu da aldık ;

" Sıkıcıydı ama sonuna doğru bi parça eğlendik"

Sıkılmasına rağmen sonuna kadar orda kalması tabii ki etkinlik sahiplerine saygısındandı.

Eee biz saygısızca mı davrandık o zaman?

Hayır, niyetimiz bu değildi tabii.

Hani çocuklar çok rahat der ya, (karşısındakini incitme endişesi olmadan), "canım sıkıldı , artık bunu yapmak istemiyorum" diye..

Belki de o çocuk uyandı içimizde birden.

Pek çoğumuz kendimize eziyet çektirme pahasına, bazen bir başkasına ayıp olmasın, bir başkası üzülmesin diye susturuyoruz o çocuğu..

Sırf bu yüzden deneyimleri, kitapları, ilişkileri bitiremiyoruz ve doğal olarak da başkalarına ve kendimize daha faydalı olabileceğimiz, ruhumuza iyi gelecek zamanlardan çalıyoruz kendimiz olmaktan çıkıyoruz.

İşin ironik yanı şu ki, biz karşımızdakine ayıp olmasın, o mutlu olsun  diye kendi içimizdekini bastırdığımızda , enerji alanımız karşıya naklen yayın yapmaya devam ediyor ve karşımızdaki kişi neden olduğunu bilmiyor ama bu durumdan mutlu olmuyor, hatta rahatsız oluyor..
Çünkü o an gerçek değilsin, gerçek olmayan şey çirkin olur, huzursuz eder insanı..
Duygularını bastırdığını sanırsın ama enerji alanını kimseden gizleyemezsin.

"Neyden haz alıyorsan, sana ne zevk veriyorsa onu yap " manasında algılanmasın sözlerim, bazen acı ve sıkıntı çekeriz ama bilinçli çekilen sıkıntının da Ruha şifa olacağını bilir bir yanımız.

Neyin kendine iyi geldiğini, neyin ruhunu coşturduğunu, neyin kendini Yaradan'a yaklaştırdığını içimizdeki çocuk öyle iyi biliyor ki, onu ara sıra dinleyelim yeter.

O zaman hayatın güzelliği , tüm cömertliği ile önümüze serilir...