Kimse kimsenin nasibini yiyemez..

"Kimse kimsenin nasibini yiyemez"

Bunu hepimiz biliriz de günlük hayatımızda nedense çok uygulayamayız. Dünya enerjisinin hızla değiştiği önümüzdeki yıllarda, bu tür gerçeklerin herkes tarafından anlaşılacağı ve yaşanacağı bir döneme giriyoruz çok şükür ki..

Gün gelecek.. İnsanlar  rekabetin, insanın bir birini geçme çabasının ne kadar anlamsız olduğunu ve kıtlığın sadece insanın zihninde aslı astarı olmayan bir bilinç olduğunu da kavrayacak.

Bununla ilgili çok güzel bir hikaye buldum ve hemen paylaşmak istedim sizlerle;

"Bir sabah, çiftçinin biri manastırın kapısına hızla vurdu. Kapıcı Birader kapıyı açtığında çiftçi ona doğru muhteşem bir salkım üzüm uzattı. '"Sevgili Kapıcı Biraderim, bunlar bağımdan en iyi üzümler. Lütfen bunları benden bir armağan olarak kabul et.' '"Ya, teşekkür ederim! Onları hemen Baş keşiş'e götüreceğim, böylesine bir armağan onu çok heyecanlandıracaktır.' '"Hayır, hayır. Ben onları sana getirdim.' '"Bana mı? Ama ben doğadan böylesine güzel bir armağan almayı hak etmedim ki.' '"Ben kapını her çaldığımda sen açtın. Hasat kuraklıktan mahvolduğunda bana her gün bir parça ekmek ve bir bardak şarap verdin. Bu bir salkım üzümü sana getirmek istedim, çünkü onlar güneşin sevgisinden, yağmurun güzelliğinden ve Tanrı'nın mucizevi gücünden bir parça.' "Kapıcı Birader üzümleri görebileceği bir yere koydu ve tüm sabah onları hayranlıkla izleyerek geçirdi: Gerçekten çok güzeldiler. Bu nedenle, bu armağanı bilgece sözleri onun için daima bir nimet gibi olan Baş keşiş'e vermeye karar verdi.

"Baş keşiş üzümlere pek sevindi, ama sonra diğer keşişlerden birinin hasta olduğunu hatırladı ve düşündü ki: 'Ona üzümleri vereceğim. Kim bilir, belki de bu üzümler onun yaşamına biraz da olsa sevinç getirir.' "Fakat üzümler hasta keşişin odasında da uzun süre kalamadı, o da düşündü ki: 'Aşçı Birader bana çok iyi baktı, yiyeceklerin en iyisini verdi. Eminim bu üzümler ona büyük mutluluk verecektir.' Ve Aşçı Birader ona öğle yemeğini getirdiğinde keşiş ona üzümleri verdi.

"Bunlar senin için. Sen Doğa Ana'nın bize verdiği nimetleri yakından tanıyorsun ve Tanrı'nın ürettiği bu üzümlerle ne yapılacağını bilirsin.

"Aşçı Birader üzümlerin güzelliğinden şaşkına döndü ve yardımcısına onların mükemmelliğine dikkat etmesini söyledi. Üzümler o kadar mükemmeldi ki, belki de kimse Kutsal Ayin'den sorumlu ve manastırdaki çoğu kişinin gerçekten bir aziz gibi gördüğü Ayin Görevlisi Birader kadar onların kıymetini bilemezdi. "Ayin Görevlisi Birader üzümleri sırasıyla, Tanrı'nın emeğinin, Yaratılışın en küçük ayrıntısında bile bulunabileceğini anlamasına yardım etmek için, en genç keşiş adayına verdi. Keşiş adayı üzümleri aldığında yüreği Tanrı'nın ihtişamıyla doldu, çünkü daha önce hiç bu kadar güzel bir üzüm salkımı görmemişti. Aynı zamanda manastıra geldiği ilk günü ve ona kapıyı açan kişiyi hatırladı; bu kapıyı açma yüksek gönüllülüğü, onun şimdi mucizelerin değerini bilen bu insan topluluğunun bulunduğu yerde olmasını sağlamıştı. "Karanlık basmadan kısa süre önce üzüm salkımını Kapıcı Birader'e götürdü. '"Ye ve keyfini çıkart. Zamanının çoğunu burada yalnız başına geçiriyorsun ve bu üzümler sana iyi gelecek.' "Kapıcı Birader o zaman anladı ki bu armağan gerçekten de ona gelmişti: Her bir üzüm tanesinin tadını çıkardı ve mutlu bir adam olarak uykuya daldı. Bu şekilde çevrim tamamlandı; sevginin enerjisiyle ilişkide olanların daima çevresini saran mutluluğun ve sevincin çevrimi."

Paulo Coelho

Zahir kitabından alıntı